இந்த நிறுவனம், வீட்டு ஒதுக்கீட்டு (housing quota) முறைகளும் மற்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விலை (controlled-price) விதிமுறைகளும், வருமான நிலைகள், மக்கள் தொகை அமைப்பு மற்றும் சந்தைத் தேவைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அவ்வப்போது மறுஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

ரெஹ்டா இன்ஸ்டிட்யூட்டின் (REHDA Institute) ஆராய்ச்சி மற்றும் கல்வி இயக்குநர் டி. மாலதி கூறுகையில், கடுமையான விலைக் கட்டுப்பாடுகள், ஒரு வீட்டைக் கட்டுவதற்கான செலவுக்கும், அந்த வீட்டை விற்பனை செய்ய டெவலப்பர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படும் விலைக்கும் இடையே ஒரு இடைவெளியை உருவாக்கக்கூடும் என்றார்.

கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விலை கொண்ட வீடுகளின் விலையை, பணவீக்கத்தை (Inflation) மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு மாற்றாமல், உண்மையான கட்டுமானச் செலவு, உள்ளூர் சந்தைத் தேவை மற்றும் வாங்குபவர்களின் செலுத்தும் திறன் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மறுஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று Rehda Institute தெரிவித்துள்ளது.

இந்த ரியல் எஸ்டேட் ஆய்வு நிறுவனம், வீட்டு ஒதுக்கீட்டு (housing quota) கொள்கைகள் மற்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விலை நிர்ணயத் தேவைகள் வருமான நிலை, மக்கள்தொகை மாற்றங்கள் மற்றும் சந்தைத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப காலம்தோறும் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் கூறியுள்ளது.

அந்நிறுவனத்தின் ஆராய்ச்சி மற்றும் கல்வி இயக்குநர் டி. மாலதி கூறுகையில், கடுமையான விலை கட்டுப்பாடுகள், ஒரு வீட்டைக் கட்டுவதற்கான உண்மையான செலவுக்கும், அதை விற்பனை செய்ய அரசு நிர்ணயித்துள்ள விலைக்கும் இடையில் பெரிய இடைவெளியை உருவாக்கக்கூடும் என்றார்.

இந்த விலை வித்தியாசத்தால் ஏற்படும் இழப்பு, அதே திட்டத்தில் உள்ள மற்ற வீடுகளின் விலையில் சேர்க்கப்படும். இதன் விளைவாக, திறந்த சந்தையில் (open market) வீடு வாங்கும், குறிப்பாக நடுத்தர வருமானம் கொண்டவர்களுக்கு (M40) கூடுதல் விலைச் சுமை ஏற்படும் என்றும் அவர் தெரிவித்தார்.

“ஒரு வீட்டைக் கட்டுவதற்கு ரிம 200,000 செலவாகிறது. ஆனால் அதை ரிம 100,000-க்கு விற்க வேண்டும் என்றால் ரிம 100,000 இழப்பு ஏற்படும். அந்த இழப்பை யாரோ ஒருவர் ஏற்க வேண்டியிருக்கும்,” என்று அவர் இன்று நடைபெற்ற “Housing for All” என்ற ஆய்வறிக்கை வெளியீட்டு விழாவில் செய்தியாளர்களிடம் கூறினார்.

மேலும், சாதாரணமாக ரிம 600,000-க்கு விற்கப்படும் ஒரு வீடு, இந்த கூடுதல் செலவினால் ரிம 650,000 ஆக உயரக்கூடும். இதனால் பல வாங்குபவர்களுக்கு அந்த வீடு வாங்கும் திறனோ அல்லது வங்கிக் கடன் பெறும் தகுதியோ இல்லாமல் போகும் என்றார்.

1980-களின் தொடக்கத்திலிருந்து இந்த குறுக்கு மானிய (cross-subsidy) முறை நடைமுறையில் உள்ளது. ஆனால் தற்போது கட்டுமானச் செலவு, நிலத்தின் விலை மற்றும் குடும்பங்களின் வாழ்வுச் செலவுகள் அதிகரித்திருப்பதால், திறந்த சந்தை வீடு வாங்குபவர்கள் இந்த கூடுதல் சுமையை தொடர்ந்து ஏற்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளதாக அவர் கூறினார்.

Rehda Institute தலைவர் ஜெஃப்ரி ங் கூறுகையில், தற்போதைய கொள்கை அமைப்பு நடுத்தர வருமானம் கொண்ட (M40) வீடு வாங்குபவர்களையும் பாதிக்கிறது என்றார்.

“தற்போதைய கொள்கையின்படி, கட்டுமான நிறுவனங்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விலையிலான வீடுகளை கட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன”.

இதனால் திறந்த சந்தை வீடுகளின் விலை உயர்கிறது. அதன் விளைவாக M40 வருமானக் குழுவினர் வீடு வாங்கும் வாய்ப்பை இழக்கிறார்கள். சில நேரங்களில் B40 வருமானக் குழுவினரின் வீட்டு உரிமை விகிதம் M40-ஐ விட அதிகமாக உள்ளது. இது எங்களின் ஆய்வில் கண்டறியப்பட்ட உண்மை. இதற்கு தற்போதைய கொள்கையே முக்கிய காரணம் என்று நாங்கள் கருதுகிறோம்,” என்று அவர் செய்தியாளர் சந்திப்பில் தெரிவித்தார்.

வீட்டு நிதி வசதியும் (Housing Financing) முக்கிய தடையாக இருப்பதாக அவர் குறிப்பிட்டார். வீட்டு திட்டங்களைப் பார்வையிடும் வாங்க விருப்பமுள்ளவர்களில் சுமார் 60% முதல் 70% பேர் வரை வங்கிக் கடன் பெற முடியாமல் இருப்பதாக அவர் மதிப்பிட்டார்.

இதற்கான தீர்வாக, வாங்குபவர்களின் தற்போதைய நிலை மற்றும் எதிர்கால வருமான வளர்ச்சியை கருத்தில் கொண்டு அடுக்கு அடிப்படையிலான (Tiered) நிதி வசதி, கடன் உத்தரவாத திட்டங்கள் (Credit Guarantees) மற்றும் பிற நிதி அமைப்புகளை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்று நிறுவனம் பரிந்துரைத்துள்ளது.

மேலும், பல்வேறு அரசு துறைகளின் தனித்தனி தரவுத்தளங்களை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம், எந்தப் பகுதியில், எந்த வகை வீடுகள், எத்தனை அளவில் தேவைப்படுகின்றன என்பதை கொள்கை வகுப்போர் துல்லியமாக மதிப்பிட முடியும் என்றும் நிறுவனம் தெரிவித்துள்ளது.

Rehda Institute தனது “Housing for All” ஆய்வறிக்கையின் முக்கிய பரிந்துரைகளை, ஜூலை 29 அன்று நடைபெறவுள்ள Regional Housing Conference 2026 மாநாட்டில் சமர்ப்பிக்க உள்ளது. இந்த மாநாடு, 2026 ASEAN Real Estate Conference-இன் ஒரு பகுதியாக நடைபெறுகிறது.