2030-ஆம் ஆண்டிற்குள் நாடு எட்ட விரும்பும் 3,000 ரிங்கிட் குறைந்தபட்ச ஊதியம் மற்றும் 3,500 ரிங்கிட் சராசரி ஊதிய இலக்கு என்பது யதார்த்தமானதா அல்லது வெறும் “ஆர்ப்பாட்டமான தலைப்புச் செய்தியா” என முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.

மலேசியா 2013-இல் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை அறிமுகப்படுத்தியதாகவும், அது கடந்த ஆண்டுதான் (2025) 1,700 ரிங்கிட்டை எட்டியுள்ளதாகவும் கிள்ளான் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சார்லஸ் சந்தியாகோ சுட்டிக்காட்டினார்.

இருப்பினும், கோலாலம்பூரில் வசிக்கும் ஒரு தனிநபருக்கான வாழ்வாதார ஊதியம் 2,700 ரிங்கிட் என 2018-லேயே மலேசிய மத்திய வங்கி மதிப்பிட்டிருந்ததை அவர் நினைவு கூர்ந்தார்.

ஊதிய வளர்ச்சிக்கும் உண்மையான வாழ்க்கைச் செலவிற்கும் இடையே உள்ள இந்த இடைவெளியே, ஊதிய உயர்வு எந்தளவுக்குப் பின்தங்கியுள்ளது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது,” என்று அவர் எக்ஸ் (X) தளத்தில் பதிவிட்டுள்ளார்.

சராசரி ஊதியம் என்பது ஒரு சாதாரண மலேசியத் தொழிலாளியின் தற்போதைய நிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது என்றும் சந்தியாகோ கூறினார்.

சராசரி ஊதியம் பலவீனமாகவே இருந்தால், சமூகத்தின் பெரும் பகுதியினர் நாட்டின் பொருளாதார மேம்பாட்டினால் அர்த்தமுள்ள பலன்களை இன்னும் பெற முடியவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது,” என்று அவர் கூறினார்.

பிரச்சனை ஊதியத்தில் மட்டுமல்ல, பொருளாதார லாபங்கள் எவ்வாறு விநியோகிக்கப்படுகின்றன என்பதில் தான் உள்ளது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

மலேசியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் ஊழியர்களுக்கான இழப்பீடு சுமார் 33% ஆக மட்டுமே உள்ளது, ஆனால் 13-வது மலேசியத் திட்டத்தின் இலக்கு 2030-க்குள் இதை 40% ஆக உயர்த்துவதாகும்.

“பொருளாதார வளர்ச்சியின் பலன்களை முழுமையாகப் பெறுபவர்கள் யார், பெறாதவர்கள் யார் என்பதை அந்த இடைவெளியே நமக்குச் சொல்கிறது,” என்று சந்தியாகோ கூறினார்.

கடந்த சனிக்கிழமை, 13-வது மலேசியத் திட்டத்தின் கீழ் மேற்கொள்ளப்படும் தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்களின் ஒரு பகுதியாகவும், குறைந்த திறன் கொண்ட வேலைகளின் மீதான நம்பிக்கையைக் குறைக்கவும், 2030-க்குள் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை 3,000 ரிங்கிட்டாக உயர்த்த நாடு இலக்கு வைத்துள்ளதாக அரசாங்கம் தெரிவித்தது.

 

 

 

 

-fmt