உயிரியல் வம்சாவளி (பெற்றோர் யார் என்பது) அறியப்படாத பட்சத்தில், தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தையை மலேசியக் குடிமகனாக அங்கீகரிக்க முடியாது என்று மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பின் கீழ் குடியுரிமை கோரும் ஒருவர், வம்சாவளியுடன் தொடர்புடைய ‘ஜஸ் சாங்குனிஸ்’ (jus sanguinis) என்ற அரசியலமைப்புத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று நீதிபதி ஹயாத்துல் அக்மல் அப்துல் அஜீஸ் கூறினார்.

மலாயா மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் (Court of Appeal), மலேசியாவில் பிறந்த காரணத்தினாலேயே மற்றும் தங்களுக்கு வேறு எந்த நாட்டின் குடியுரிமையும் இல்லை என்பதற்கான ஆதாரம் இல்லாத பட்சத்தில், பெற்றோர் யார் என்று தெரியாத ஒரு குழந்தைக்கு தானாகவே மலேசிய குடியுரிமை கிடைத்துவிடாது என்று தீர்ப்பளித்துள்ளது.

இந்த ஒருமனதான தீர்ப்பை வழங்கிய நீதிபதி ஹயாத்துல் அக்மல் அப்துல் அஜீஸ், கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பின் கீழ் குடியுரிமை கோரும் ஒருவர், வம்சாவளியைச் சார்ந்த ‘ஜஸ் சாங்குயினிஸ்’ (jus sanguinis) என்ற அரசியலமைப்புத் தேவையை இன்னும் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று கூறினார்.

“பெற்றோர் யார் மற்றும் அவர்களின் குடியுரிமை நிலை என்ன என்பதை அடையாளம் காண முடியாத நிலையில், அந்தத் தேவை நிரூபிக்கப்படாமலேயே உள்ளது,” என்று கூறி, அரசாங்கத்தின் மேல்முறையீட்டை ஏற்றுக்கொண்ட அவர், எல்.டபிள்யூ.ஓ (LWO) என அடையாளம் காணப்பட்ட அந்த குழந்தை சட்டப்படி மலேசிய குடிமகன் என்று அறிவித்த உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை ரத்து செய்தார்.

இந்த மேல்முறையீட்டு வழக்கை நீதிபதிகள் அஜஹாரி கமல் ரம்லி மற்றும் ஃபைசா ஜமாலுதீன் ஆகியோருடன் இணைந்து அவர் விசாரித்தார்.

எல்.டபிள்யூ.ஓ 2009-ஆம் ஆண்டு கிள்ளானில் பிறந்தார். ஆரம்பத்தில் அவர் எல்.ஒய்.கே (LYK) மற்றும் எஃப்.சி.ஹெச் (FCH) என அடையாளம் காணப்பட்ட ஒரு மலேசிய தம்பதியரின் குழந்தையாக பதிவு செய்யப்பட்டார். அந்தப் பதிவின் அடிப்படையில், அவர் மலேசிய குடிமகன் என்று குறிப்பிடும் பிறப்புச் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது.

இருப்பினும், LWO தனது 12 வயதில் மைக்காட்டிற்கு (MyKad) விண்ணப்பித்தபோது, தேசிய பதிவுத் துறை (JPN) நடத்திய விசாரணையில், அந்த தம்பதியினர் அவரது உண்மையான பெற்றோர் அல்ல என்பதும், பிறப்பு பதிவில் தவறான தகவல்களை வழங்கியிருப்பதும் கண்டறியப்பட்டது.

பின்னர் வளர்ப்புத் தந்தை தவறான பதிவைச் செய்த குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டதைத் தொடர்ந்து அவருக்கு ரிங்கிட் 3,000 அபராதம் விதிக்கப்பட்டது.

விசாரணையைத் தொடர்ந்து, JPN பிறப்புப் பதிவேட்டைத் திருத்தியதுடன், பெற்றோரின் விபரங்களை “Maklumat Tidak Diperolehi” (தகவல் கிடைக்கப்பெறவில்லை) என்றும், LWO-வின் நிலையை “Bukan Warganegara” (மலேசிய குடிமகன் அல்லாதவர்) என்றும் குறிப்பிட்டு புதிய பிறப்புச் சான்றிதழை வழங்கியது.

அதைத் தொடர்ந்து அந்த தம்பதியினர் தத்தெடுப்பு உத்தரவையும், தங்களை வளர்ப்பு பெற்றோராகக் குறிப்பிட்ட புதிய பிறப்புச் சான்றிதழையும் பெற்ற போதிலும், LWO-வின் குடியுரிமை நிலையில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை.

இதனையடுத்து, கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பின் பிரிவு 14(1)(b) மற்றும் இரண்டாம் அட்டவணையின் பகுதி II, பிரிவு 1(e)-இன் கீழ் LWO ஒரு மலேசிய குடிமகன் என்ற அறிவிப்பைக் கோரி அந்த தம்பதியினர் உயர் நீதிமன்றத்தை நாடினர். உயர் நீதிமன்றம் அந்த அறிவிப்புகளை வழங்கியது.

இருப்பினும், மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம், பிரிவு 1(e)-இன் கீழ் உரிமை கோருபவர் மலேசியாவிற்குள் பிறந்திருக்க வேண்டும் (jus soli) மற்றும் வம்சாவளி (jus sanguinis) ஆகிய இரு தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும், அதாவது அவர் வேறொரு நாட்டின் குடிமகனாகப் பிறக்கவில்லை என்பதற்கான ஆதாரத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தது.

மலேசியா உருவான பிறகு LWO மலேசியாவில் பிறந்தார் என்றாலும், மனுதாரர்கள் இரண்டாவது தேவையை நிரூபிக்கத் தவறிவிட்டனர் என்று நீதிபதி ஹயாத்துல் கூறினார்.

வம்சாவளி மூலமான குடியுரிமை என்பது உண்மையான பெற்றோரின் குடியுரிமை நிலையைப் பொறுத்தது என்றும், அவர்களை அடையாளம் காணும் ஆதாரம் இல்லாத நிலையில், LWO அவர்கள் மூலம் வேறொரு நாட்டின் குடியுரிமையைப் பெற்றாரா என்பதைத் தீர்மானிப்பது சாத்தியமற்றது என்றும் அவர் கூறினார்.

“LWO எந்தவொரு நாட்டின் குடிமகனாகவும் பிறக்கவில்லை,” என்பதை நிரூபிக்கும் பொறுப்பு மனுதாரர்களிடமே உள்ளது என்றும் அவர் மேலும் கூறினார்.

பெற்றோரைப் பற்றிய தகவல்களைத் தேடி நாளிதழ்களில் விளம்பரம் செய்ததை நீதிமன்றம் நிராகரித்தது. LWO பிறந்து 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், JPN இந்த விவகாரத்தைக் கண்டறிந்த பின்னரே அவை வெளியிடப்பட்டதால், அவற்றுக்கு மிகக் குறைந்த ஆதார மதிப்பே உள்ளது என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.

தவறான தகவல்களின் அடிப்படையில் வழங்கப்பட்ட பிறப்புச் சான்றிதழின் காரணமாகவே LWO நீண்ட காலம் மலேசியாவில் வசித்ததும், கல்வி கற்றதும் அமைந்ததால், அவை சட்டப்பூர்வமாகப் பொருத்தமற்றவை என்றும் நீதிபதி ஹயாத்துல் தீர்ப்பளித்தார்.