மரியாம் மொக்தார் – பினாங்கிலுள்ள தியான் ஹாக் கியோங் கோயில், ஹரி ராயா பொதுக்கூட்டத்தை நடத்த முயன்றபோது, அந்த நிகழ்வு தடுக்கப்பட்டது. அதற்குக் கூறப்பட்ட காரணம் என்ன? அது “முஸ்லிம்களைக் குழப்பக்கூடும்” என்பதாகும்.
அந்தக் கோயில், அனைவரையும் அனுசரித்துச் செல்வதற்காகப் பெரிதும் பாடுபட்டிருந்தது: அனைத்து உணவுகளும் ஹலால் ஆக இருந்தன, உள்ளூர் மசூதித் தலைவர்களிடம் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டது, விளம்பரப் பொருட்கள் மாற்றப்ப்ட்டன. மேலும் மக்களின் உணர்வுகளை மதிக்க அனைத்து முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன.
இருப்பினும், விருந்தோம்பலையும் மதரீதியான அச்சுறுத்தலையும் வேறுபடுத்தி அறிய இயலாதவர்கள் போல மலாய் சமூகத்தினரை அதிகாரிகள் நடத்தியுள்ளனர்.
இது ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவம் அல்ல என்பதைப் பல மலேசியர்கள் உணர்கிறார்கள். இது மலேசியாவில் நீண்ட காலமாக நிலவிவரும் ஒரு மதவாத போக்கின் ஒரு பகுதியாகும்; இதில் பெரும்பான்மையான மலாய்-முஸ்லிம் மக்கள், பலவீனமானவர்களாகவும், குழந்தைகளைப் போன்றவர்களாகவும், தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு தேவைப்படுபவர்களாகவும் வழக்கமாக அரசால் நடத்தப்படுகிறார்கள்.
“பாதுகாப்பு” மற்றும் “குழப்பத்தைத் தடுத்தல்” என்ற போர்வையில், தீங்கற்ற வார்த்தைகள், சைகைகள், உணவுகள் மற்றும் சின்னங்கள் கண்காணிக்கப்படும் ஒரு மத ரீதியான கட்டுப்பாட்டு அரசாக நாம் மாறும் அபாயத்தில் இருக்கிறோமா? நாம் அவ்வாறு ஆகிவிட்டோம் என்று சிலர் கூறுவார்கள்.
கடந்த பல ஆண்டுகளாகக் குவிந்துள்ள சில “குழப்பமான” சம்பவங்கள் இதோ:
- ஒரு தேவாலயத்திற்கு வெளியே இருந்த சிலுவை, “மலாய் இளைஞர்களைக் குழப்பக்கூடும்” என்ற காரணத்திற்காக அகற்றப்பட்டது.
- சபா மற்றும் சரவாக்கில் உள்ள பழங்குடி கிறிஸ்தவர்களால் தலைமுறைகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் மலாய் மொழி பைபிள்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளன அல்லது கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
- மலாய் கிறிஸ்தவ வழிபாட்டில் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான சொல்லான “அல்லாஹ்” என்ற வார்த்தை, வெளியீடுகளில் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.
- “மெர்ரி கிறிஸ்துமஸ்” அல்லது காதலர் தினத்தை அங்கீகரிப்பது போன்ற வாழ்த்துக்கள், குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளன.
- உணவு மற்றும் உடைக்கும் இது விதிவிலக்கல்ல: ஹாட் டாக்ஸ், ரூட் பீர், ஜிம்னாஸ்டிக் லியோடார்ட்ஸ் அல்லது ஒற்றைப்பகுதி நீச்சல் உடைகள் போன்றவை அபாயகரமானவையாகக் கருதப்படுகின்றன.
- ஒரு ஹலால் சீன உணவகத்தில் நடந்த பள்ளி பெற்றோர்-ஆசிரியர் சங்க இரவு விருந்து விமர்சிக்கப்பட்டதாக ஒரு நண்பர் மூலம் நான் அறிந்துகொண்டேன். ஏனெனில், பணியாளர்களின் கைகள் வீட்டில் பன்றி இறைச்சியைத் தொட்டிருக்கக்கூடும் என்று சில மலாய் பெற்றோர்கள் அஞ்சினர்.
சில உணவுகளின் பெயர்கள், வார்த்தைகள், சின்னங்கள், ஏன் ஒரு சாதாரண இரவு உணவு கூட ஆபத்தானவையாகக் கருதப்படுகின்றன? ஒவ்வொரு நிகழ்விலும், பெரும் குழப்பம், மதமாற்றம் அல்லது சமூகச் சரிவு ஏற்பட்டதற்கான எந்த ஆதாரமும் இல்லை.
மலாய் மக்கள் குழந்தைகளாக்கப்படுகிறார்கள்; நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ளவோ, பொறுப்புடன் பகுத்தறியவோ, அல்லது பாதிப்பில்லாத கலாச்சாரச் சைகைகளை மத அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து வேறுபடுத்தி அறியவோ திறனற்றவர்கள் போல நடத்தப்படுகிறார்கள்.
கட்டுப்பாட்டு வழிமுறைகள்
நாம் வெளிப்படையாகச் சொல்வோம்: இது நம்பிக்கை அல்லது பாதுகாப்பு பற்றியது அல்ல. இது கட்டுப்பாடு பற்றியது.
மொழியின் மீதான கட்டுப்பாடு. மதச் சின்னங்களின் மீதான கட்டுப்பாடு. பொது இடங்களில் மலாய்காரர்கள் எதைப் பார்க்கலாம், சொல்லலாம் அல்லது செய்யலாம் என்பதன் மீதான கட்டுப்பாடு. பிற சமூகங்களுடனான தொடர்புகளின் மீதான கட்டுப்பாடு. இறுதியாக, அரசியல் அதிகாரத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு.
பெரும்பான்மையான மலாய்-முஸ்லிம் மக்கள் ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசியல் அடித்தளமாக உள்ளனர். எல்லைகளில் ஏற்படும் எந்தவொரு தளர்வும், அது எவ்வளவு தீங்கற்றதாக இருந்தாலும், இந்தக் கட்டமைப்பிற்கு ஓர் அச்சுறுத்தலாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
மலாய்க்காரர்களை பலவீனமானவர்கள் அல்லது எளிதில் தவறாக வழிநடத்தப்படுபவர்கள் என்று மீண்டும் மீண்டும் சித்தரிப்பதன் மூலம், அதிகாரிகள் தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பை நியாயப்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் தங்களை ஒழுக்கத்தின் பாதுகாவலர்களாகக் காட்டிக்கொள்கிறார்கள், அதே நேரத்தில் சாதாரண குடிமக்களை நம்ப முடியாத குழந்தைகளைப் போல நடத்துகிறார்கள். இது அக்கறை என்ற போர்வையில் மறைக்கப்பட்ட ஒரு முறையான மேலாதிக்கமாகும்.
இந்தக் கட்டுப்பாட்டு வழிமுறைகளின் நீண்டகால விளைவுகள் ஆழமானவை. ஒவ்வொரு சொல்லும், சைகையும், உணவும் கூர்ந்து கவனிக்கப்படும் ஒரு உலகில் குழந்தைகள் வளரும் அபாயம் உள்ளது. இது அச்சத்தையும் விறைப்புத்தன்மையையும் அவர்களுக்குள் உள்வாங்கச் செய்யும்.
அவர்கள், வேறுபாடுகளை ஆபத்தானவையாகக் கருதும், தங்கள் உடனடி சமூகத்திற்கு வெளியே உள்ளவர்களை நம்பாத, மற்றும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை இயல்பானவையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பெரியவர்களாக மாறுவார்கள். இன்றைய “குழப்பத்திலிருந்து பாதுகாப்பு” என்பது நாளைய தீவிர பழமைவாத, சகிப்புத்தன்மையற்ற சமூகமாக மாறும்.
பெரும்பாலான முக்கிய மதங்களைப் போலவே, இஸ்லாமும் பகுத்தறிவு, தனிப்பட்ட பொறுப்பு மற்றும் மனிதத் திறனில் நம்பிக்கை ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது. இருப்பினும், இந்த அமைப்பு மலாய்க்காரர்களைப் பகுத்தறியும் அல்லது தீர்ப்பு வழங்கும் திறனற்றவர்களாக நடத்துகிறது. அது நம்பிக்கைக்குப் பதிலாகக் கட்டுப்பாட்டையும், விசுவாசத்திற்குப் பதிலாக அச்சத்தையும் வைக்கிறது, இது சரியாக இருக்க முடியாது.
உண்மையான பிரச்சினை
முரண்பாடு தெளிவாக உள்ளது. அதிகாரிகள் மலேசிய மொழியைத் தேசிய மொழியாக ஊக்குவிக்கின்றனர், ஆனாலும் இபான்கள் போன்ற மலாய் மொழி பேசும் கிறிஸ்தவர்கள் அதை வழிபாட்டில் பயன்படுத்தும்போது, அவர்கள் “குழப்பத்தை ஏற்படுத்துபவர்கள்” என்று கருதப்படுகிறார்கள்.
அவர்கள் கடுமையான ஹலால் விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலும், உணவுகளைக் கண்காணிப்பதிலும் வலியுறுத்துகிறார்கள், ஆனால் விருந்தோம்பலின் ஒரு எளிய செயல் கூட ஒரு சாத்தியமான அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படுகிறது.
அவர்கள் நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதாகக் கூறுகிறார்கள், ஆனால் அவர்களின் உண்மையான நோக்கம் மக்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதும், சமூகத்தின் கணிக்கக்கூடிய தன்மையைப் பேணுவதும், அரசியல் ஆதிக்கத்தைப் பாதுகாப்பதும்தான்.
உண்மையான ஒற்றுமை, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் புரிதல் ஆகியவற்றை அச்சம், கட்டுப்பாடு அல்லது ஒழுக்கம் காவல்துறை மூலம் அடைய முடியாது. மக்கள் ஈடுபடவும், பகுத்தறியவும், இணைந்து வாழவும் நம்பப்படும்போதுதான் அவை வளர்க்கப்படுகின்றன. ஒரு பகிரப்பட்ட உணவு, ஒரு சொல், ஒரு சிலுவை அல்லது ஒரு வாழ்த்து மலாய்க்காரர்களை “குழப்பமடையச்” செய்ய முடியுமானால், பிரச்சனை அந்த உரையாடலில் இல்லை.
உண்மையான பிரச்சனை, குடிமக்களைத் திறமையான, தகவலறிந்த பெரியவர்களாக நடத்த மறுக்கும், விடாப்பிடியான, மேலாதிக்க மனப்பான்மை கொண்ட கட்டுப்பாட்டு மனநிலையில்தான் உள்ளது.
ஒரு குழந்தையாக, பள்ளிகளில் இனங்களுக்கிடையேயான வாழ்க்கை மிகவும் இயல்பாக இருந்தது என்பது என் அனுபவம். இடைவேளையின் போது, மலாய், சீன, இந்திய மற்றும் யூரேசிய மாணவர்கள் அடிக்கடி உணவைப் பகிர்ந்து உண்டனர். அங்கு வரம்புகள் குறித்த ஒரு எளிய புரிதல் இருந்தது; முஸ்லிம் வகுப்புத் தோழர்களுக்குப் பன்றி இறைச்சி வழங்கப்படவில்லை, இந்து நண்பர்களுடன் மாட்டிறைச்சி பகிரப்படவில்லை. உரையாடல் வெளிப்படையாகவும் இயல்பாகவும் இருந்தது.
அந்தச் சூழலுக்கு அதிக ஒழுங்குமுறைகள் தேவைப்படவில்லை,
