மலேசியாயில் சட்டவிரோத இந்து கோவில்கள்: வரலாறு, சட்டம் மற்றும் சமூக விளைவுகள்
மலேசியாவில் “சட்டவிரோத” இந்து கோவில்கள் என அழைக்கப்படுவது ஒரு மிகவும் நுணுக்கமான மற்றும் சிக்கலான விடயமாகும். இது வரலாறு, சட்டம், மதம் மற்றும் இன உறவுகள் ஆகியவற்றின் சந்திப்பில் உள்ளது. சட்டவிரோதம் என்ற சொல் திட்டமிட்ட தவறை உணர்த்தினாலும், இக்கோவில்களில் பலவற்றை வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகள், காலனித்துவ கால நில பயன்பாடு மற்றும் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய சட்ட மாற்றங்களின் விளைவாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
வரலாற்றுப் பின்னணி
மலேசியாவில் உள்ள இந்து கோவில்கள், பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சிக் காலத்தில் (19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி மற்றும் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம்) இந்தியத் தொழிலாளர்கள் வந்ததுடன் நெருக்கமாக தொடர்புடையவை. தமிழர்கள் பெரும்பாலும் ரப்பர் தோட்டங்கள், ரயில்வே பணிகள் மற்றும் அரசுப் பணிகளில் வேலை செய்ய அழைத்து வரப்பட்டனர்.
அவர்களின் ஆன்மிகத் தேவைகளுக்காக, வேலைக்குச் செல்லும் இடங்களுக்கு அருகிலுள்ள நிலங்களில், அதிகாரப்பூர்வ அனுமதி அல்லது சட்டப்பூர்வ நில உரிமை இன்றி பல கோவில்கள் அமைக்கப்பட்டன. அந்த காலத்தில் இத்தகைய ஏற்பாடுகள் பெரிதும் சகிக்கப்பட்டன; சட்ட ஆவணங்கள் அரிதாகவே இருந்தன.
காலப்போக்கில் நகரமயமாக்கலும் நில உரிமை மாற்றங்களும், இவை இருந்த தொலைவான தோட்டப் பகுதிகளை மதிப்புள்ள நகர அல்லது குடியிருப்பு பகுதிகளாக மாற்றின. குறிப்பாக கோலாலம்பூர் போன்ற நகரங்களைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில், பல தலைமுறைகளாக இருந்த கோவில்கள் திடீரென நவீன நகர திட்டமிடல் மற்றும் நிலச் சட்டங்களின் கீழ் “சட்டவிரோத கட்டடங்கள்” என வகைப்படுத்தப்பட்டன.
சட்ட மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்கள்
மலேசிய சட்டப்படி, அனைத்து கட்டடங்களும் மண்டல ஒழுங்குமுறை, நில உரிமை விதிகள் மற்றும் உள்ளாட்சி நிர்வாகத்தின் அனுமதிகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். பல இந்து கோவில்கள் அரசு நிலம், பிறருக்குச் சொந்தமான தனியார் நிலம் அல்லது பொது பயன்பாட்டுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலங்களில் கட்டப்பட்டுள்ளதால், இவ்விதிமுறைகளுக்கு உட்படவில்லை. சட்ட ரீதியில், இடமாற்றம் அல்லது இடிப்பு போன்ற நடவடிக்கைகள் சட்டத்தின் ஆட்சியை நிலைநாட்ட அவசியம் என அதிகாரிகள் வாதிடுகின்றனர்.
ஆனால், இவ்விதமான நடவடிக்கைகள் சிறுபான்மை மத வழிபாட்டு இடங்களை அதிகமாக பாதிக்கின்றன என்ற உணர்வு நிலவுகிறது. இது, முஸ்லிம் பெரும்பான்மை கொண்ட நாட்டில் ஒரு சிறுபான்மை சமூகமாக இருக்கும் மலேசிய இந்துக்களிடையே ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதற்கான உணர்வை அதிகரிக்கிறது.
சமூக மற்றும் மத முக்கியத்துவம்
பக்தர்களுக்குப் பொருத்தவரை, இக்கோவில்கள் வெறும் கட்டிடங்கள் அல்ல; சமூக அடையாளத்தையும், நாளாந்த வாழ்வையும் ஆழமாக இணைக்கும் புனித இடங்களாகும். சிறிய சாலை ஓரக் கோவில்கள்கூட பல தலைமுறைகளாக வழிபாட்டுக்கும், திருவிழாக்கள், வாழ்க்கைச் சடங்குகள் மற்றும் தொண்டு நடவடிக்கைகளுக்கும் மையமாக இருந்துள்ளன. பத்துமலை குகைகள் போன்ற புகழ்பெற்ற இடங்கள், அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரம் கிடைத்தால் இந்து வழிபாட்டு இடங்கள் மலேசியாவின் பண்பாட்டு அடையாளத்தில் எவ்வளவு முக்கியமாக மாறக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.
சட்டவிரோதம் என குறிக்கப்பட்ட கோவில்கள் இடிப்பு ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் போது, அந்த விவகாரம் நிர்வாகச் சட்டத்தைத் தாண்டி, மத சுதந்திரம், சிறுபான்மை உரிமைகள் மற்றும் தேசிய அடையாளம் குறித்த பரந்த விவாதமாக மாறுகிறது.
நடப்பு விவாதங்களும் சாத்தியமான தீர்வுகளும்
சமீப ஆண்டுகளில், மனிதநேயமும் ஆலோசனையையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட அணுகுமுறைகள் தேவை என்ற கோரிக்கைகள் அதிகரித்துள்ளன. நீண்ட காலமாக உள்ள கோவில்களுக்கு நில உரிமை வழங்குதல், சமூக ஒப்புதலுடன் இடமாற்றம் செய்தல், மற்றும் அனைத்து மதங்களுக்கும் சமமான, தெளிவான வழிகாட்டுதல்களை உருவாக்குதல் போன்ற தீர்வுகள் முன்மொழியப்படுகின்றன. அரசுத் துறைகள், கோவில் நிர்வாகங்கள் மற்றும் குடிமக்கள் அமைப்புகள் இடையிலான உரையாடல் மோதல்களைத் தவிர்க்கவும், பரஸ்பர மரியாதையை வளர்க்கவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது.
முடிவுரை
மலேசியாவில் உள்ள சட்டவிரோத இந்து கோவில்கள் என்ற பிரச்சினையை வெறும் சட்ட மீறல் என்ற கோணத்தில் மட்டும் பார்க்க முடியாது. இது வரலாற்றில் வேரூன்றியதும், சட்ட மாற்றங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டதும், ஆழமான மத மற்றும் உணர்ச்சி சார்ந்த முக்கியத்துவம் கொண்டதுமாகும்.
இதற்கு நியாயமான தீர்வு காண சட்டத்தைப் பின்பற்றுவதுடன், வரலாற்று உண்மைகளையும் மலேசியாவின் பன்முகச் சமூக அமைப்பையும் மதிக்கும் உணர்வும் அவசியம்.
சமநிலை, வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் உள்ளடக்கத்துடன் கூடிய அணுகுமுறை மட்டுமே அனைத்து சமூகங்களுக்கும் ஒற்றுமையும் நீதியும் அளிக்கக்கூடிய பாதையாகும்.
