ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியை அதன் பொருளாதாரக் குறியீடுகளைக் கொண்டு மட்டுமே அளவிட முடியாது. சாமானிய மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் முன்னேற்றமே உண்மையான வளர்ச்சியின் அளவுகோலாகும். நாட்டின் வருமானம் உயர்வதுடன், மக்களின் வாங்கும் சக்தியும் வாழ்க்கைத் தரமும் உயர்கிறதா என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

மலேசியாவின் பொருளாதாரம் 2026-ஆம் ஆண்டின் மூன்றாவது காலாண்டில் 5.3 விழுக்காடு வளர்ச்சி கண்டுள்ளதாகப் பூர்வாங்க மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. முந்தைய காலாண்டின் 6 விழுக்காடு வளர்ச்சியுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்த வளர்ச்சி வேகம் சற்றுக் குறைந்துள்ளது. அதேவேளையில், உற்பத்தி மற்றும் சேவைத் துறைகள் பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் பங்களித்துள்ளன. இவை நம்பிக்கையளிக்கும் அறிகுறிகளாக இருந்தாலும், இந்த வளர்ச்சியின் பலன்கள் அனைத்துத் தரப்பு மக்களையும் சென்றடைவதை உறுதிசெய்வது அவசியம்.

வளர்ச்சியின் பலன் யாருக்குச் சென்றடைகிறது?

பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் மகிழ்ச்சியளிக்கலாம். ஆனால் அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளிக்கப் போராடும் குடும்பங்களுக்கு அந்த வளர்ச்சி எவ்வாறு உதவுகிறது என்பதே அடிப்படையான கேள்வி. உணவு, வீடு, கல்வி, மருத்துவம், போக்குவரத்து ஆகியவற்றின் செலவுகளைச் சமாளிப்பது சாமானிய மக்களுக்குச் சவாலாக மாறினால், பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயனை அவர்கள் முழுமையாக அனுபவிக்க முடியாது.

குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமானம் பெறும் குடும்பங்களின் தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும். வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்லாமல், நியாயமான ஊதியம், தொழிலாளர் பாதுகாப்பு, சிறு வணிகங்களுக்கான ஆதரவு ஆகியவையும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

அரசின் பொறுப்பும் மக்களின் எதிர்பார்ப்பும்

பொருளாதார வளர்ச்சியையும் சமூக நலனையும் இணைத்துச் செயல்படுவது அரசின் முக்கியப் பொறுப்பாகும். பொதுமக்களின் வரிப்பணம் கல்வி, மருத்துவம், மலிவு விலை வீடுகள், பொதுப் போக்குவரத்து மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளுக்குத் திறம்படப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

அதேநேரத்தில், உதவித்திட்டங்கள் அறிவிக்கப்படுவதோடு நின்றுவிடக் கூடாது. அவை உண்மையில் தேவையுள்ள மக்களைச் சென்றடைகின்றனவா என்பதையும் வெளிப்படையாக மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். பொதுநிதியின் பயன்பாட்டில் வெளிப்படைத்தன்மையும் பொறுப்புக்கூறலும் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும்.

எதிர்காலத்திற்கான சரியான பாதை

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, புதிய முதலீடுகள், தொழில்துறை முன்னேற்றம் ஆகியவை நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கு அவசியமானவை. ஆனால் இவற்றுடன் திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிகள், இளைஞர்களுக்கான தரமான வேலைவாய்ப்புகள், சிறு மற்றும் நடுத்தரத் தொழில்களுக்கான ஆதரவு ஆகியவையும் இணைந்திருக்க வேண்டும். பொருளாதார மாற்றங்களால் பாதிக்கப்படக்கூடிய தொழிலாளர்களைப் பாதுகாக்கும் திட்டங்களும் தேவை.

வளர்ச்சி என்பது பெரிய கட்டடங்களிலும் உயர்ந்த புள்ளிவிவரங்களிலும் மட்டும் தெரியக் கூடாது. ஒரு குடும்பம் கவலையின்றி உணவு வாங்க முடிவதிலும், ஒரு மாணவர் தரமான கல்வியைப் பெறுவதிலும், ஒரு தொழிலாளர் கண்ணியமான ஊதியத்தில் வாழ்வதிலும், ஒரு முதியவர் தேவையான மருத்துவச் சேவையைப் பெறுவதிலும் அது வெளிப்பட வேண்டும்.

எனவே, பொருளாதார வளர்ச்சி ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கான கருவி; அதுவே இறுதி இலக்கு அல்ல. அந்த வளர்ச்சி மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும்போதுதான் அதற்கான உண்மையான அர்த்தம் கிடைக்கிறது.

ஆக, அரசின் கொள்கைகளும் வளர்ச்சித் திட்டங்களும் ஒரு கேள்விக்கு விடையளிக்க வேண்டும்: இந்த முன்னேற்றம் சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையை உண்மையில் மேம்படுத்துகிறதா?

இந்தக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்டு செயல்படும் ஆட்சியே நிலையான, சமத்துவமான, மனிதநேயமிக்க சமூகத்தை உருவாக்க முடியும். மக்களின் நலனே வளர்ச்சியின் மையமாக இருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் பொருளாதார முன்னேற்றம் அனைவருக்குமான முன்னேற்றமாக மாறும்.