ப. இராமசாமி, உரிமைத் தலைவர்

உலகளாவிய மனித சகோதரத்துவம், சுதந்திரம் மற்றும் ஜனநாயகம் போன்ற விழுமியங்களை நம்புவதோடு அவற்றைப் போதித்தும் வரும் பிரதமர் அன்வார் இப்ராஹிம், தாம் நிலைநிறுத்துவதாகக் கூறும் அதே பொது நீதிக்கு துரோகம் செய்துவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

அண்மையில் இடம்பெற்ற ஓர் நேர்காணலில், மலேசியா ஒரே சீனா கொள்கையை ஆதரிப்பதால், தைவானின் பிரிவினைவாதப் போக்குகளைத் தடுப்பதற்காக சீனா பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு உரிமை கொண்டுள்ளது என்று அவர் கூறியதன் மூலம், தாம் ஆதரிப்பதாகக் கூறும் அடிப்படை விழுமியங்களையே அவர் பலவீனப்படுத்தியுள்ளார்.

உலகின் பெரும்பாலான நாடுகள் ஒரே சீனா கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. அதாவது, இரண்டு சீனாக்கள் இருக்க முடியாது; ஒரே சீனாதான் இருக்க முடியும் என்பதே அதன் அடிப்படையாகும்.

ஆனால், இந்தக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது பிரிவினைவாதப் போக்குகளை கட்டுப்படுத்த இராணுவ பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு ஆதரவளிப்பதாக அர்த்தமல்ல.

தைவானை சீனாவுடன் ஒருங்கிணைப்பதற்கு இன்னும் பல வழிகள் ஆராயப்பட வேண்டியுள்ளன.

அமைதியான முறையில் மீண்டும் ஒன்றிணைவதற்கான முயற்சிகள் தோல்வியடைந்த பின்னரே இராணுவ பலத்தைப் பயன்படுத்துவது கடைசி வழியாக இருக்க வேண்டும்.

மிகப்பெரிய கட்டாயப்படுத்தும் இராணுவ சக்தியைக் கொண்டிருந்தாலும், சீனாவும் அமைதியான மற்றும் படிப்படியான மீளிணைப்புப் பாதையையே விரும்பும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, பொதுமக்கள் முன்னிலையில் அன்வார் போதிக்கும் கருத்துகளுக்கும், குறிப்பிட்ட சர்வதேச விவகாரங்கள் தொடர்பாக அவர் வெளியிடும் கருத்துகளுக்கும் இடையில் மிகப்பெரிய இடைவெளி காணப்படுகிறது.

மலேசியா ஒரே சீனா கொள்கையை அங்கீகரிக்கிறது; அதேவேளை, தைவானின் மீளிணைப்பு தொடர்பான பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கு இராஜதந்திர வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்த முடியாது என்று அதற்கு அர்த்தமில்லை என்று அன்வார் கூறியிருக்கலாம்.

மாநிலங்கள் கூட்டாட்சியிலிருந்து விலக முயன்றால், அவற்றின் பிரிவினைவாதப் போக்குகளைத் தடுப்பதற்கு என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்பதை மலேசியாவின் நிலைமையுடன் ஒப்பிட்டு பேச வேண்டிய அவசியமே அன்வாருக்கு இல்லை.

சபா மற்றும் சரவாக்கைத் தவிர, தீபகற்ப மலேசியாவின் ஏனைய மாநிலங்கள் ஒருங்கிணைந்ததும் நெகிழ்வுத்தன்மையற்றதுமான கூட்டாட்சிக் கட்டமைப்புக்குள் உள்ளன.

மாநிலங்கள் கூட்டாட்சியிலிருந்து பிரிந்து செல்வது என்ற கேள்வியே இங்கு எழவில்லை. அப்படியிருக்க, பிரிவினைவாதப் போக்குகளை கட்டுப்படுத்த பலத்தைப் பயன்படுத்துவது பற்றிப் பேச வேண்டிய தேவையும் இல்லை.

தைவான் சீனாவின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம். ஆனால் அது ஒரு சாதாரண நிலப்பரப்பு அல்ல. அது வலுவான பொருளாதார மற்றும் இராணுவத் தளத்தைக் கொண்டுள்ளது.

சீனாவின் இராணுவ நோக்கங்களைத் தடுப்பதற்காக அமெரிக்கா தைவானுக்கு மிகப்பெரிய அளவில் ஆயுதங்களை வழங்கியுள்ளது.

தைவான் மலேசியாவின் நான்காவது மிகப்பெரிய வர்த்தகப் பங்காளி என்பதையும் அன்வார் மறந்துவிடக் கூடாது. மலேசியாவின் மொத்த வர்த்தகத்தில் கிட்டத்தட்ட 8 விழுக்காடு தைவானுடனான வர்த்தகமாகும்.

அன்வாரின் சிந்தனையற்ற இந்தக் கருத்தை தைவான் வெளியுறவு அமைச்சகம் கண்டித்துள்ளது.

அல் ஜசீரா ஊடகவியலாளருடனான இந்த நேர்காணல், அன்வார் மலேசியர்களை சங்கடப்படுத்திய முதல் நேர்காணல் அல்ல.

சுமார் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அமெரிக்காவில் இடம்பெற்றதாகக் கூறப்படும் மற்றொரு நேர்காணலிலும், அப்போது நிதியமைச்சராக இருந்தபோதிலும், நாட்டின் பொருளாதார நிலைமை தொடர்பான சில அடிப்படைக் கேள்விகளுக்குக்கூட அவரால் பதிலளிக்க முடியவில்லை.

மலேசியா நடுநிலை நாடாகக் கருதப்படுகிறது. சர்வதேச உறவுகளின் தளத்தில் சில ஏற்கப்பட்ட நிலைப்பாடுகளை நாம் அங்கீகரித்தும் மதித்தும் இருக்கலாம். ஆனால் நாடுகளுக்கிடையிலோ அல்லது நாடுகளுக்குள்ளேயோ ஏற்படும் முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பதற்கு பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு இடமிருக்கக் கூடாது.